This Is How You Lose the Time War: een vijand om aan te schrijven

Een overwinning zonder iemand om mee te praten

Bij haar eerste verschijning staat Red alleen tussen de doden. Haar Agency manipuleert de geschiedenis om de toekomst veilig te stellen waaruit diezelfde organisatie voortkomt; gewone mensenlevens kunnen in die berekening hindernissen worden. Toch verdwijnt haar onbehagen niet na een geslaagde operatie. De opening geeft militair vakmanschap een eigenaardige leegte: zelfs overweldigende kracht garandeert niet dat ze begrijpt wat er is gebeurd.

De aantrekkingskracht van de scène zit in die wankele zekerheid. Red kan buitengewone dingen doen en heeft toch nog een verklaring nodig. De mogelijke tussenkomst van haar tegenstander boeit haar meer dan de verwoestingen die ze heeft aangericht. Een verhaal dat als romance wordt aangekondigd, begint met de moeilijkheid iemand te vinden die je antwoord kan geven, ook al heeft dat antwoord tot nu toe de vorm van sabotage aangenomen.

• [1]

Een hand herkennen voordat je de persoon ontmoet

Red herkent haar rivale aan een patroon van gewaagde beslissingen. Het ongeschonden vel papier dat ze vindt, verscherpt haar aandacht voor de afwezige schrijfster nog verder. De instructie ‘Burn before reading’ verbindt een uitdaging aan een heel concreet gevaar. Lezen kan Red verdacht maken bij haar eigen commandant. Nieuwsgierigheid heeft nu een prijs die je met vaardigheid alleen niet kunt ontlopen.

Ik vind dit een overtuigend begin voor een liefdesverhaal tussen vijanden, omdat de professionele bewondering ergens concreet op berust. De herkenning komt vóór de vertrouwdheid. De rivale heeft Red nauwkeurig genoeg bekeken om een verleiding voor haar te bedenken. Red op haar beurt gunt deze tegenstander een eigenheid die ze de legers om haar heen ontzegt. Die ongelijke verdeling van aandacht wringt: intimiteit ontstaat te midden van levens die als vervangbaar worden behandeld.

• [1]

De tijd in een brief

In het interview met Eliot Peper beschrijft Amal El-Mohtar een brief als een moment uit iemands leven dat vooruit wordt gestuurd naar een ontvanger die bij aankomst alweer veranderd zal zijn. Schrijven en lezen kosten niet evenveel tijd. Een pauze die voor de schrijver dagen duurt, kan voor de lezer verdwijnen in een ononderbroken zin. Die alledaagse ongelijkheid geeft dit uitbundige uitgangspunt een vertrouwd emotioneel houvast.

Een briefschrijver kan niet bepalen wie de boodschap uiteindelijk opent. Je moet je die lezer voorstellen en je toch aan het schrijven overgeven. Tegenover instellingen die de toekomst naar hun hand proberen te zetten, maakt de uitleg van de auteurs een persoonlijke boodschap ook op een andere manier riskant: je laat een antwoordende geest toe van wie de reactie nog niet vastligt. Hoe iemand zou kunnen antwoorden, is even boeiend als de reis die een bericht aflegt.

• [2]

Schrijven voor één bepaalde lezer

In hun gesprek met Powder Scofield voor Vector vertellen de auteurs dat ze een brief en de scène waarin die wordt ontvangen afzonderlijk schreven, om hun teksten daarna uit te wisselen. Ze bespraken de situatie, maar hielden de brief zelf als verrassing. Die werkwijze past bij de uitnodiging die het boek doet: een antwoord kan een aangename ontmoeting zijn met iets wat je nooit alleen had kunnen maken.

Datzelfde interview verbindt hun fictie met vriendschappen uit de begintijd van online rollenspellen, toen iemands taal vertrouwd kon worden voordat je diens gezicht of dagelijks leven kende. El-Mohtar koppelt de verwantschap tussen Red en Blue aan het vinden van iemand met gedeelde interesses, ver buiten je directe omgeving. Dat helpt verklaren waarom de vijandelijke agent gezelschap biedt dat geen van beide vrouwen thuis kan vinden.

• [3]

Een privébericht laat sporen achter

De opening eindigt met een derde figuur die het vernietigde bericht terugvindt. Ook zonder te weten wie deze zoeker is, voel je hoe dit de intimiteit van de brief verandert. Een boodschap voor één lezer kan een tweede krijgen. Vernietiging biedt geen betrouwbare garantie op privacy, en onze bevoorrechte blik brengt de ongemakkelijke mogelijkheid mee dat we meeluisteren.

Deze bladzijden passen bij lezers die houden van gestileerde taal, uitgestelde uitleg en aantrekkingskracht die zich uit in intellectuele uitdagingen. Het slagveld is bloederig; de toekomstige geliefden nemen zelf aan dat geweld deel. De spanning tussen hun uitzonderlijke aandacht voor elkaar en de onverschilligheid van hun werk tegenover andere levens maakt de opening aantrekkelijk en schurend. Ik wil de briefwisseling volgen omdat de beloofde tederheid zo'n ongemakkelijk beginpunt heeft.

• [1]
• [3]

Drie richtingen om verder te lezen

Vragen voor het lezen

Bronnen en redactionele aanpak

Onze directe lezing omvat het volledige openbare fragment van hoofdstuk 1 bij Simon & Schuster, van Reds overwinning op het slagveld tot de zoeker die de brief reconstrueert. We hebben de volledige novelle niet gelezen. De interviews van de auteurs met Eliot Peper en Vector vormen de basis voor de bespreking van correspondentie en samenwerking; de verhaalbeschrijving en leesgids van de uitgever geven de bredere opzet. Interpretaties en vergelijkingen zijn van FolioRoam. De gelinkte uitgevers onderbouwen de uitgangspunten van de vergeleken boeken.

1. Simon & Schuster / Saga Press · Official Chapter 1 excerpt and premise, with the reading guide introduction
2. Eliot Peper · Direct interview with Amal El-Mohtar and Max Gladstone, August 2021; letters and time
3. BSFA Vector · Powder Scofield interviews Amal El-Mohtar and Max Gladstone, Part 1, March 11, 2020; collaboration and private readership
4. Simon & Schuster · The Other Valley, official premise
5. Macmillan / Tor Books · The Mimicking of Known Successes, official premise and opening
6. Bloomsbury · Piranesi, official premise