The Other Valley: uczyć się mówić to, co Conseil chce usłyszeć

Scott Alexander Howard

Szesnastoletnia Odile mieszka pomiędzy wersjami swojego miasteczka oddalonymi od siebie o dwadzieścia lat. Jej matka wie, jaka odpowiedź pomoże córce dostać się do Conseil, organu decydującego o tym, kto może przekraczać granice. Osobiste wypracowanie staje się pierwszą lekcją odrzucania cudzych próśb.

Już przeczytane? Znajdź następne

SamodzielnaŚredniaTempo: Równe

Ocena redakcyjna, nie dokładny pomiar

Dziewczynka przy drzwiach szatni

Odile cieszy się z ciszy w klasie, bo jej własna samotność mniej się wtedy wyróżnia. Łatwiej znosi obecność innych dzieci, kiedy nauczyciel ucisza ich rozmowy.

Rozpoznanie tej ulgi boli. Może poczuć się częścią grupy, choć nikt nie musi wybrać jej towarzystwa. Howard pokazuje, że szkolna dyscyplina zyskuje urok właśnie dzięki samotności tej dziewczynki. Jej pragnienie, by zniknąć w grupie, pomaga zrozumieć, dlaczego uporządkowana przyszłość może ją pociągać, nawet jeśli zostawia niewiele miejsca na własny głos.

Skromne pragnienie w ambitnym planie

Program rekrutacyjny Conseil daje też szansę na spokojną pracę w archiwum, którą Odile wolałaby wykonywać. Matka chce, by córka mierzyła w członkostwo w samym organie władzy.

Matka i córka za pomocą tego samego zgłoszenia dążą do różnych wersji sukcesu. Ta rozbieżność nadaje zwyczajnej decyzji zawodowej kłopotliwie osobisty wymiar. Odile musi okazać dość ambicji, by wziąć udział w rekrutacji, choć właśnie najbardziej eksponowane stanowisko ją przeraża. Posłuszeństwo wobec matki może zapewnić jej spokojniejszą pracę; zarazem uczy ją przedstawiać się jako osoba, którą matka chciałaby w niej zobaczyć.

Obraz bez ogrodzenia

Odile wodzi palcami po dolinach; brak ogrodzenia sprawia, że taka swoboda jest możliwa tylko na papierze. Piękny drzeworyt pomija ograniczenie, które decyduje o tym, jak ludzie zamieszkują ten krajobraz.

To pominięcie pozwala czytelnikowi cieszyć się widokiem i jednocześnie odczuwać, czego w nim brakuje. Piękne przedstawienie nie powie Odile, czego wymagałaby od niej wizyta. Książka daje jej obraz do oglądania, podczas gdy decyzja o pozwoleniu nadal należy do kogoś innego.

Osobiste wypracowanie z oczekiwaną odpowiedzią

Za radą matki Odile zamienia okazję do wyobrażenia sobie podróży w wypracowanie, w którym odrzuca możliwość odwiedzenia zmarłego ojca.

Punktem wyjścia wypracowania jest jej własne doświadczenie utraty ojca, przez co proponowana w nim zasada dotycząca innych osób w żałobie staje się bardziej przekonująca. Można rozumieć jej pragnienie aprobaty, a jednocześnie kwestionować pewność, dzięki której ją zdobywa. Rekrutacja wymaga od niej wypowiedzi o stracie, zanim zdążyła dobrze sprawdzić własną reakcję na nią. Umiejętność przewidywania upodobań oceniającej osoby może zostać uznana za umiejętność osądzania potrzeb obcego człowieka.

Wspomnienie, które podważa jej pewność

Po wypracowaniu przychodzi wspomnienie sadu, lecz Odile przyznaje, że późniejsza wiedza zmieniła część tej sceny.

Odile wie, że wspomnienie się zmieniło, ale nie potrafi odzyskać jego nietkniętej wersji. Nadal jest dla niej ważne. Ta niepewność utrudnia przyjęcie jej wypracowania: wciąż koryguje własne rozumienie straty, a mówi tak, jakby potrafiła z pewnością doradzać obcemu człowiekowi.

Podróże w czasie z emocjonalną ceną

W rozmowie z PBS Books Howard wiąże wizyty osób w żałobie ze stratą przyjaciela i trudnością pożegnania. Opisuje społeczeństwo zorganizowane wokół unikania krzywdy i zarządzania ryzykiem przekraczania granic. Pocieszenie i ograniczenie należą więc do tej samej instytucji. Z szerszego opisu fabuły wydawcy wynika, że gdy Odile rozpoznaje gości z przyszłości, te zasady zaczynają dotyczyć ludzi, na których jej zależy.

Początek skupia się na presji społecznej i rodzinnej żałobie, pozostawiając mechanikę podróży w czasie w tle. Czytelnikom, którzy chcą, by fantastyczne założenie wpływało na intymne decyzje, taki wybór może odpowiadać. Kto szuka wartkiej przygody o wyjaśnianiu i wykorzystywaniu reguł podróży w czasie, może uznać to otwarcie za spokojne.

Trzy kierunki dalszej lektury

The Memory Police · Yoko Ogawa

The Memory Police Yoko Ogawy również podporządkowuje codzienne życie regułom określającym, co ludzie mogą zachować. Powieściopisarka mieszkająca na wyspie próbuje chronić człowieka, którego wspomnienia narażają na niebezpieczeństwo.

Co się zmienia: Punktem wyjścia Ogawy są znikające przedmioty i władza ścigająca tych, którzy pamiętają. Uwaga skupia się tu na zanikaniu wspólnego świata i ukrywaniu człowieka, podczas gdy The Other Valley zajmuje się regulowanymi wizytami poprzez czas.

The Reader · Bernhard Schlink

The Reader Bernharda Schlinka to inna pierwszoosobowa opowieść snuta z perspektywy czasu, w której żywe wspomnienia pozostawiają istotne luki w wiedzy o drugim człowieku.

Co się zmienia: Młodzieńcza więź i późniejsze spotkanie podczas procesu karnego dotyczą odpowiedzialności za nazistowskie zbrodnie. Kontekst historyczny i nierównowaga sił w relacji seksualnej nadają tej książce inny ciężar niż przygotowanie Odile do zawodu i wyobrażone granice.

This Is How You Lose the Time War · Amal El-Mohtar & Max Gladstone

Amal El-Mohtar i Max Gladstone także czynią bliskość niebezpieczną w konflikcie o przyszłość, gdy między dwiema rywalizującymi agentkami czasu rozwija się korespondencja.

Co się zmienia: Opowieść śledzi dwie agentki i ich listy w czasie i przestrzeni. Warto wybrać ją dla otwarcie romantycznej wymiany między przeciwniczkami, w zestawieniu z presją szkoły, rodziny i miejskich władz, która wprowadza dylemat Odile.

Pytania przed lekturą

Czy miasteczko leży w Kanadzie?

Howard mówi, że inspiracją dla krajobrazu i klimatu było południowe wnętrze Kolumbii Brytyjskiej, lecz samo miasteczko wymyślił. Inspiracja krajobrazem nie czyni tej podzielonej czasem społeczności rzeczywistą kanadyjską miejscowością.

Dlaczego dialogi zapisano bez cudzysłowów?

Howard wyjaśnia Oluseyi Akinyode, że w ten sposób czytelnik pozostaje przy pierwszoosobowej perspektywie Odile. Nawet gdy mówią inni ludzie, ich słowa docierają do nas poprzez jej relację.

Jaka różnica czasu dzieli sąsiednie doliny?

Wydawca opisuje powtarzające się wersje tego samego miasteczka: dolina na wschodzie wyprzedza je o dwadzieścia lat, a dolina na zachodzie jest o dwadzieścia lat w przeszłości.

Źródła i podejście redakcyjne

Bezpośrednia lektura ogranicza się do angielskiego otwarcia oznaczonego jako Chapter 1 na podlinkowanej stronie wydania Atria / Simon & Schuster, od Odile przy drzwiach szatni po jej wspomnienie sadu i końcową refleksję o wypracowaniu. Nie przeczytaliśmy całej powieści. Ta sama strona wydawcy dostarcza szerszego zarysu fabuły; bezpośrednie wywiady Howarda z Oluseyi Akinyode i PBS Books dają kontekst autorski. Interpretacje należą do FolioRoam. Porównania korzystają z opisów samych wydawców, do których prowadzą linki, oraz z wcześniej omówionego początku The Reader.

Znajdź recenzje czytelników

Zobacz perspektywy innych czytelników. Recenzje w serwisach zewnętrznych mogą dotyczyć innych wydań.

Zewnętrzna strona; treść może być po angielsku.

Szukaj recenzji czytelników w Goodreads