This Is How You Lose the Time War: przeciwniczka, do której warto pisać

Amal El-Mohtar & Max Gladstone

Red wygrała bitwę, a jednak wciąż nie wie, czy cokolwiek dzięki temu zyskała. Pośród zniszczeń rozpoznaje działania Blue, agentki walczącej o inną, konkurencyjną przyszłość. W This Is How You Lose the Time War to rozpoznanie daje początek romansowi: osoba zdolna zniweczyć twoją pracę może też być tą, która ją rozumie.

Już przeczytane? Znajdź następne

SamodzielnaKrótkaTempo: Żwawe

Ocena redakcyjna, nie dokładny pomiar

Zwycięstwo bez nikogo do rozmowy

Kiedy po raz pierwszy spotykamy Red, jest sama wśród zabitych. Jej Agency manipuluje historią, by zapewnić nadejście przyszłości, z której sama się wywodzi; zwyczajne ludzkie życia mogą w tym rachunku stać się przeszkodami. Udana operacja nie usuwa jednak niepokoju Red. Otwarcie łączy wojskową sprawność z osobliwą pustką: nawet miażdżąca przewaga nie daje pewności, że agentka rozumie to, co się wydarzyło.

Siła tej sceny tkwi w zachwianej pewności Red. Potrafi dokonać rzeczy niezwykłych, a mimo to potrzebuje wyjaśnienia. Możliwa ingerencja przeciwniczki zajmuje ją bardziej niż zniszczenia, których sama dokonała. Opowieść zapowiadana jako romans zaczyna się od trudności ze znalezieniem kogoś, kto potrafi nam odpowiedzieć, nawet jeśli dotąd odpowiadał sabotażem.

Rozpoznać czyjąś rękę, zanim pozna się osobę

Red rozpoznaje rywalkę po pewnym wzorcu śmiałych decyzji. Znaleziona czysta kartka jeszcze mocniej przyciąga uwagę, już wcześniej skierowaną ku nieobecnej autorce. Polecenie „Burn before reading” łączy wyzwanie z konkretnym zagrożeniem. Lektura może narazić Red na podejrzenia własnej dowódczyni. Ciekawość ma teraz cenę, której sama zręczność nie pozwoli uniknąć.

Ten początek historii o miłości między wrogami mnie przekonuje, bo zawodowy podziw znajduje w nim konkretne oparcie. Rozpoznanie wyprzedza zażyłość. Rywalka obserwowała Red wystarczająco uważnie, by wymyślić dla niej pokusę. Red z kolei przyznaje przeciwniczce indywidualność, której odmawia otaczającym ją armiom. Ten nierówny podział uwagi budzi dyskomfort: bliskość zaczyna się pośród istnień traktowanych jako zbędne.

Czas wewnątrz listu

W rozmowie z Eliotem Peperem Amal El-Mohtar opisuje list jako chwilę z czyjegoś życia wysłaną w przyszłość do odbiorcy, który do czasu jej nadejścia zdąży się zmienić. Pisanie i czytanie trwają różnie długo. Przerwa, która dla osoby piszącej ciągnie się przez wiele dni, dla czytającej może zniknąć w jednym nieprzerwanym zdaniu. Ta codzienna rozbieżność daje śmiałemu pomysłowi znajomy punkt emocjonalnego zaczepienia.

Osoba pisząca list nie ma kontroli nad tym, kim będzie odbiorca w chwili otwarcia wiadomości. Musi go sobie wyobrazić i mimo wszystko zdecydować się napisać. Na tle instytucji próbujących urządzać przyszłość wyjaśnienie autorów pokazuje jeszcze inne ryzyko osobistego zwrotu do drugiej osoby: dopuszcza on myślącego rozmówcę, którego odpowiedź pozostaje nienapisana. To, jak ktoś mógłby odpowiedzieć, interesuje równie mocno jak droga, którą pokonuje wiadomość.

Pisanie dla jednej konkretnej osoby

W wywiadzie udzielonym Powder Scofield dla Vector autorzy opowiadają, że osobno tworzyli list i scenę jego odbioru, po czym wymieniali się tekstami. Omawiali sytuację, ale sam list pozostawał niespodzianką. Ten sposób pracy odpowiada zaproszeniu, jakie kieruje do nas książka: odpowiedź może dać przyjemność spotkania z czymś, czego nie dałoby się stworzyć samodzielnie.

W tej samej rozmowie autorzy wiążą swoją fikcję z przyjaźniami z czasów wczesnych internetowych gier fabularnych. Można było wtedy oswoić się z czyimś językiem, zanim poznało się twarz tej osoby lub jej codzienne życie. El-Mohtar łączy porozumienie Red i Blue z odnalezieniem kogoś o wspólnych zainteresowaniach daleko poza najbliższym otoczeniem. Pomaga to zrozumieć, dlaczego agentka wroga oferuje towarzystwo, którego żadna z kobiet nie może znaleźć u siebie.

Prywatna wiadomość zostawia ślady

Otwarcie kończy się, gdy trzecia postać odzyskuje zniszczoną wiadomość. Nie musimy wiedzieć, kim jest ta poszukująca postać, by poczuć, jak zmienia to intymność listu. Komunikat przeznaczony dla jednej osoby może trafić do kolejnej. Zniszczenie nie daje prostej gwarancji prywatności, a nasz uprzywilejowany wgląd w tę korespondencję niesie ze sobą niewygodną możliwość podglądania.

Te strony mogą zainteresować osoby lubiące stylizowany język, niedopowiedzenia i pociąg wyrażany przez intelektualne wyzwania. Pole bitwy jest krwawe; przyszłe kochanki same uczestniczą w przemocy. Napięcie między ich wyjątkową uwagą dla siebie nawzajem a obojętnością ich pracy wobec innych istnień sprawia, że otwarcie przyciąga i uwiera. Chcę śledzić tę korespondencję, bo zapowiadana czułość ma tak niepokojący początek.

Trzy kierunki dalszej lektury

The Other Valley · Scott Alexander Howard

W The Other Valley Scotta Alexandra Howarda osobiste więzi również podlegają naciskowi instytucji regulujących dostęp do czasu.

Co się zmienia: Sąsiednie doliny dzieli dwadzieścia lat, a młoda kandydatka do rady musi zmierzyć się z zasadami wizyt. To wybór dla osób zainteresowanych żałobą i urzędową zgodą w obrębie zamkniętej społeczności. Red i Blue działają w innej skali: jako rywalizujące agentki wymieniają wiadomości ponad toczącą się wojną.

The Mimicking of Known Successes · Malka Older

The Mimicking of Known Successes Malki Older również pozwala, by zawodowy szacunek komplikował relację dwóch kobiet w fantastycznej scenerii.

Co się zmienia: Mossę i Pleiti łączą wspólna przeszłość oraz śledztwo w sprawie zaginięcia na Jowiszu. Ponowna bliskość wywiera na ich relację inną presję niż niebezpieczny pierwszy kontakt Red i Blue za pośrednictwem listu.

Piranesi · Susanna Clarke

Piranesi Susanny Clarke także przedstawia odizolowaną osobę, której świat zmienia się, gdy wiadomości sugerują czyjąś nieznaną obecność.

Co się zmienia: Notatniki, sale i pływy kierują uwagę ku wiarygodności wiedzy jednej osoby. Ta droga lekturowa prowadzi w stronę samotności i zagadki; w centrum nie stoi romans przeciwniczek, które rozpoznały już wzajemne zdolności.

Pytania przed lekturą

Czy książka należy do istniejącego cyklu któregoś z autorów?

Nie. To ich wspólna, samodzielna nowela. Znajomość Craft Sequence Gladstone’a ani innych utworów El-Mohtar nie jest potrzebna.

Czy Red i Blue to zwykłe ludzkie postacie?

Są przedstawiane jako kobiety i rywalizujące agentki, ale ich ciała i zdolności przekraczają zwykłe ludzkie granice. W otwarciu broń Red składa się i chowa w jej ciele. Przewodnik wydawcy rozróżnia technologiczną Agency i organiczną świadomość Garden.

Czy muszę wychwycić każde odniesienie historyczne lub literackie?

W wywiadzie dla Vector autorzy mówią, że do tekstu przeniknęła ich różnorodna wiedza, od roślin i matematyki po literaturę i muzykę. Odniesienia mogą wzbogacać lekturę bez pełnienia funkcji egzaminu wstępnego: bezpośrednią stawką otwarcia są ciekawość Red, list i groźba odkrycia korespondencji.

Źródła i podejście redakcyjne

Bezpośrednia lektura obejmuje cały publiczny fragment rozdziału 1 udostępniony przez Simon & Schuster, od zwycięstwa Red na polu bitwy po odtworzenie listu przez poszukującą postać. Nie przeczytaliśmy całej noweli. Wywiady autorów z Eliotem Peperem i Vector są podstawą omówienia korespondencji i współpracy; opis fabuły oraz przewodnik wydawcy dostarczają szerszego kontekstu. Interpretacje i porównania pochodzą od FolioRoam. Podlinkowane strony wydawców potwierdzają założenia fabularne porównywanych książek.

Znajdź recenzje czytelników

Zobacz perspektywy innych czytelników. Recenzje w serwisach zewnętrznych mogą dotyczyć innych wydań.

Zewnętrzna strona; treść może być po angielsku.

Szukaj recenzji czytelników w Goodreads