The Other Valley: leren wat het Conseil wil horen

Scott Alexander Howard

De zestienjarige Odile woont tussen versies van haar stadje die twintig jaar van elkaar verschillen. Haar moeder weet welk antwoord haar aanmelding bij het Conseil zal helpen, het orgaan dat bepaalt wie de grens mag oversteken. Een persoonlijk opstel wordt een eerste les in het afwijzen van andermans verzoeken.

Al gelezen? Vind je volgende boek

Op zichzelf staandGemiddeldTempo: Gelijkmatig

Redactionele schatting, geen exacte meting

Het meisje bij de deur van de garderobe

Odile is blij met de stilte in het klaslokaal, omdat haar eigen afzondering daardoor minder opvalt. Zodra de leerkracht de andere kinderen heeft laten zwijgen, wordt hun aanwezigheid draaglijker.

Haar opluchting is pijnlijk herkenbaar. Ze kan zich opgenomen voelen zonder dat iemand haar gezelschap hoeft te kiezen. Howard laat zien hoe de orde in het klaslokaal aantrekkelijk wordt door de eenzaamheid van juist dit meisje. Haar verlangen om in de groep te verdwijnen helpt verklaren waarom een geordende toekomst haar kan aantrekken, zelfs als ze daarin weinig ruimte krijgt om voor zichzelf te spreken.

Een bescheiden wens binnen een ambitieus plan

Het selectieprogramma van het Conseil biedt ook een weg naar de rustige archiefbaan die Odile het liefst wil. Haar moeder wil dat ze zich op een zetel in het bestuursorgaan zelf richt.

Moeder en dochter streven met dezelfde aanmelding verschillende vormen van succes na. Dat verschil geeft een gewone loopbaankeuze een ongemakkelijke intimiteit. Odile moet genoeg ambitie tonen om aan de selectie deel te nemen, terwijl juist de prominentste functie haar angst aanjaagt. Doen wat haar moeder vraagt kan haar een rustigere baan bezorgen; tegelijk oefent ze zich erin zichzelf te presenteren als de persoon die haar moeder graag in haar zou zien.

Een afbeelding zonder het hek

Odile volgt de dalen met haar vingers; doordat het hek ontbreekt, bestaat die bewegingsvrijheid alleen op papier. Een mooie houtsnede laat de beperking weg die bepaalt hoe mensen in dit landschap leven.

Door die weglating kan de lezer van het uitzicht genieten en tegelijk voelen wat eraan ontbreekt. Een mooie voorstelling kan Odile niet vertellen wat een bezoek van haar zou vragen. Het boek geeft haar een beeld om te bekijken, terwijl iemand anders over de toestemming blijft beslissen.

Een persoonlijk opstel met een gewenst antwoord

Op aanraden van haar moeder maakt Odile van de kans om zich een reis voor te stellen een opstel waarin ze een bezoek aan haar overleden vader afwijst.

Het opstel vertrekt vanuit haar eigen ervaring met het verlies van haar vader, waardoor de regel die ze erin voor andere rouwenden voorstelt overtuigender wordt. Je kunt haar verlangen naar goedkeuring begrijpen en toch twijfelen aan de zekerheid waarmee ze die goedkeuring wint. Voor haar aanmelding moet ze over verlies spreken voordat ze veel gelegenheid heeft gehad om haar eigen reactie erop te onderzoeken. Haar vermogen om op de voorkeuren van een beoordelaar vooruit te lopen dreigt door te gaan voor het vermogen om de behoefte van een vreemde te beoordelen.

Een herinnering die haar zekerheid ondergraaft

Na het opstel volgt een herinnering aan een boomgaard, maar Odile erkent dat haar latere inzicht een deel van de scène heeft veranderd.

Odile weet dat de herinnering is veranderd, maar kan geen onaangetaste versie terughalen. Toch blijft die herinnering belangrijk voor haar. Die onzekerheid maakt haar opstel moeilijker te aanvaarden: ze is haar eigen begrip van verlies nog aan het herzien, maar spreekt alsof ze een vreemde met zekerheid kan adviseren.

Tijdreizen met een emotionele prijs

In zijn gesprek met PBS Books verbindt Howard bezoeken voor nabestaanden met het verlies van een vriend en de moeite van afscheid nemen. Hij beschrijft een samenleving die is ingericht op het voorkomen van schade en het beheersen van de risico's van de oversteek. Troost en beperking vallen daardoor onder dezelfde instelling. Volgens de ruimere verhaalbeschrijving van de uitgever raken die regels ook mensen om wie Odile geeft, nadat ze bezoekers uit de toekomst heeft herkend.

Het begin richt zich op sociale druk en rouw binnen een gezin; de werking van het tijdreizen blijft op de achtergrond. Wie wil dat een speculatief uitgangspunt voelbaar wordt in persoonlijke beslissingen, kan die nadruk waarderen. Wie een snel avontuur zoekt dat draait om het uitleggen en benutten van de regels van tijdreizen, zal dit begin misschien rustig vinden.

Drie richtingen om verder te lezen

The Memory Police · Yoko Ogawa

Yoko Ogawa's The Memory Police plaatst het dagelijks leven eveneens onder regels die bepalen wat mensen mogen behouden. Een romanschrijfster op een eiland probeert iemand te beschermen die door zijn herinneringen gevaar loopt.

Wat er verandert: Ogawa's uitgangspunt draait om voorwerpen die verdwijnen en een gezag dat mensen achtervolgt die zich blijven herinneren. De aandacht ligt hier op het verdwijnen van een gedeelde wereld en het verbergen van iemand, waar The Other Valley gereguleerde bezoeken door de tijd onderzoekt.

The Reader · Bernhard Schlink

Bernhard Schlinks The Reader biedt een ander terugblikkend ik-verhaal waarin levendige herinneringen grote leemten laten in de kennis van een ander mens.

Wat er verandert: De jeugdliefde en de latere ontmoeting tijdens een strafproces raken aan verantwoordelijkheid voor nazimisdaden. De historische context en de ongelijke machtsverhouding binnen de seksuele relatie geven het een ander gewicht dan Odiles leertijd en de verzonnen grenzen.

This Is How You Lose the Time War · Amal El-Mohtar & Max Gladstone

Ook Amal El-Mohtar en Max Gladstone maken intimiteit gevaarlijk binnen een strijd om de toekomst, wanneer er een briefwisseling ontstaat tussen twee rivaliserende tijdagenten.

Wat er verandert: Het verhaal volgt twee agenten en hun brieven door tijd en ruimte. Kies het voor een uitgesproken romantische uitwisseling tussen tegenstanders, naast de druk van school, familie en plaatselijk bestuur waarmee Odiles dilemma wordt ingeleid.

Vragen voor het lezen

Ligt het stadje in Canada?

Howard zegt dat het zuidelijke binnenland van British Columbia het landschap en klimaat inspireerde, maar dat hij het stadje heeft verzonnen. Die landschappelijke inspiratie maakt de samenleving die door de tijd wordt verdeeld nog geen werkelijk bestaande Canadese plaats.

Waarom staan de dialogen zonder aanhalingstekens?

Howard vertelt Oluseyi Akinyode dat de lezer hierdoor vanuit Odiles perspectief blijft lezen. Ook wanneer andere mensen spreken, bereiken hun woorden ons via haar relaas.

Hoeveel tijd ligt er tussen de aangrenzende dalen?

De uitgever beschrijft herhaalde versies van hetzelfde stadje: het oostelijke dal loopt twintig jaar voor en het westelijke dal twintig jaar achter.

Bronnen en redactionele aanpak

De directe lezing is beperkt tot het Engelse begin dat als Chapter 1 staat aangeduid op de gelinkte editiepagina van Atria / Simon & Schuster, van Odile bij de garderobedeur tot en met haar boomgaardherinnering en haar laatste overweging over het opstel. We hebben de volledige roman niet gelezen. Dezelfde uitgeverspagina levert de ruimere verhaalbeschrijving; Howards rechtstreekse interviews met Oluseyi Akinyode en PBS Books bieden auteurscontext. De interpretaties zijn van FolioRoam. De vergelijkingen gebruiken de eigen beschrijvingen van de gelinkte uitgevers en het eerder besproken begin van The Reader.

Vind lezersrecensies

Bekijk de perspectieven van andere lezers. Recensies op externe sites kunnen over andere edities gaan.

Externe site; inhoud kan Engels zijn.

Zoek op Goodreads naar lezersrecensies